عکسهای اختصاصی از بازیگران

شب گذشته اکبر عبدی در یکی از کلینیک های تهران بستری شد.به علت سابقه بیماری قند شنیدن این خبر در این چند ماه جای تعجب نداشت اما همین که پایم به کلینیک رسید و با اتاق ورود ممنوع مواجه شدم، متوجه شدم که یک مقدار قضیه جدی‌تر از دفعات قبل است.کادر درمانی و مدیریت کلینیک با جان و دل در تلاش بودند تا این مشکل را مدیریت کنند. از همه نگران‌تر مادر اکبر عبدی بود که با چشمانی نگران مراحل درمان و دستورات پزشکان را دنبال می‌کرد. مثل همیشه با ورودم به اتاق گل از گل عمو اکبر شکفت. پزشکان هم با دیدن من شروع کردند به گله‌گذاری که ایشان سرمایه ملی ماست و نباید این مشکل را سر سری بگیرد، اما آقای عبدی زیر بار نمی‌رود و می‌خواهد در خانه و یا در همین کلینیک تحت درمان قرار بگیرد. وقتی مدیر و کادر درمانی حرفهایشان تمام شد تازه متوجه عمق مشکل شدم و اینکه دیشب چه خطری از بیخ گوش ایشان رد شده است. با اصرار ما قرار شد همین امشب به یک بیمارستان مجهزتر منتقل شود و دیشب دور هم بدون شیرینی پنجاه سالگی اکبر عبدی را در بیمارستان تبریک گفتیم.

ده نمکی در ادامه مطلب خود آورده است: اکبر عبدی چند ویژگی دارد. او بیشتر به برادر شهید بودن خودش افتخار می‌کند و همیشه مهمترین قسم‌اش به روح برادر شهیدش است. اکبر عبدی از آن دست بازیگرانی است که خاطرات نوجوانی نسل ما را زنده می کند. او همان بازیگری است که همیشه مدرسه‌اش دیر می شد!!!.

اکبر عبدی با بازی در فیلم مادر و هنرپیشه و فیلم‌های دیگر بهترین بازی‌هایش را ارایه داد و با بازی در دو فیلم اخراجی‌های1 و 2 بهترین و محبوب‌ترین بازیگر منتخب مردم در نظر سنجی‌ها بود. اکبر عبدی حقش در سینمای ایران هیچ وقت ادا نشد و باندبازی و چیزهای دیگر نگذاشت جز در نظر مردم جلوه کند.

اکبر عبدی پدیده بازیگری دهه‌های اخیر ایران است و وجه تمایز او با دیگر بازیگران این است که او مکتب نرفته استاد بازیگری شد و به قول برخی کارگردانان قدیمی سینمای ایران او نابغه است و بازیگری در خون اوست. علی رغم اینکه تحصیلات آکادمیک ندارد اما با تجربه و هوشی که دارد همه را شگفت زده می‌کند. فقط کافی است متن را یکبار برایش بخوانی بدون تمرین و در یک برداشت همه دیالوگ‌ها را از حفظ اجرا می‌کند. در دو تجربه قبلی پشت صحنه‌های بیاد ماندنی از او دارم. هر وقت با بی‌مهری‌ها مواجه می‌شدم، دلداری‌ام می‌داد و می‌گفت: درد بی‌درمان رفقای ما حسادت و تنگ نظری است.

شاید کسی نداند که علی‌رغم عدم ورودش به مسایل سیاسی، از مطلع‌ترین افراد در زمینه مناسبات سیاسی، تحولات منطقه‌ای و جهانی است و ریز اخبار کشور و جهان را دنبال می‌کند و با زبانی ساده تحلیل‌های عمیقی ارایه می‌کند. شاید هنوز هم با این نوشته حق قدر و منزلت و توانمندی «اکبر عبدی» ادا نشده باشد، اما تاریخ سینمای ما درباره او قضاوتی واقعی خواهد کرد، حتی اگر دیگران نخواهند.